Ana içeriğe atla

BİZ HEP KAZANIRIZ.

Çanakkale de nasıl kazandıysak yine kazanırız, biz her zaman kazanırız, kaybetsek, yenilsek, yok olmak üzere bile olsak her seferinde zümrüdü anka kuşu gibi küllerimizden yeniden doğarız, bu kutlu millet tarihi yürüyüşünü kesintisiz sürdürür.

Yedi alem birleşse, bütün tanklar, toplar yok etmek için bir araya gelse, tek bir merdimiz kalsa, biz yine kazanırız, yine tarih sahnesine başımız dik çıkarız. Bin türlü hileye maruz kalsak da biz o hileyi bozarız.

Her on yılda bir darbeler yaşasak da tepemizde gavurun kılıcı olsa da biz yine gavurun elinden o kılıcı alır, o gavuru tepemizden kovarız.

Bu milletin yolu kutludur, bu millet bu toprakları kanlarıyla sulamıştır. Ölerek dirilmiştir Çanakkale’de bir ölmüştür, bin dirilmiştir.

Ne hacısı ne hocası kesemez bu kutlu yürüyüşün önünü! Akın başladı mı kesemez kimse önünü, seller gibi, çağlayanlar gibi akar, zaferimizi ilan ederiz, İslam’ın yüce sancağını batı burçlarına dikeriz.

28 Şubatta nasıl kazandıysak yine kazanacağız, korkaklar kaçabilir, kendini uzak ülkelere atabilir, ama biz burada savaşır ve kazanırız.

Para için gelenler ceplerini doldurur gider, aradan münafıklar da çekip gider, çünkü yaprak dökümü başlamıştır, yaprak dökümü aslında arınma sağlıyor. Sağlam insanlar kalır yolda…

Hep böyledir, yolun zorlaştığı yerlerde yoldaş olamayanlar yolu terk ederler, hatta dönüp bir de çelme takma kalkarlar, uçurumdan atmaya çalışırlar.

Zafer yoldan hiç ayrılmayanların olacaktır. Sabit duranların olacaktır, tankların önünde ayaklarını çelik halatlarla bağlayanların olacaktır.

Bu coğrafya da yeniden ikinci sınıf durumuna düşmeyeceğiz, yeniden boynu bükük, yeniden mazlum olmayacağız. Anadolu İslam milletlerinin önün kalın bir set olacak. Batıyı ve onun hizmetkârlarını bu coğrafyadan söküp atacağız.

Batıcı kafalar, batı-hristiyan medeniyetine gönüllü hizmet eden, onun gönüllü elçiliğini yapan kim varsa ya bizim medeniyetimize tabi olacak, ya da o çok sevdiği parisine londrasına, pensilvanyasına kaçıp gidecek.

Tahammül bir erdemdir, sabır da öyledir, ama azınlık grupların, bu milletin seçtiği partiye hakaret etmesi, onun oy verme davranışını öküzlükle, makarnacılıkla suçlaması kabul edilir değildir. Bu şımarıklıktır, bu görgüsüzlüktür, bu milleti aşağılamaktır.

Milletin seçimini hiçbir grup zümre hizip aşağılayamaz. Bu kutlu millet sizler bilmem ne ekonomik kazancın peşindeyken, ya da dükkanlarınıza işgale gelecek ülkenin bayraklarını asarken, canını gözünü kırpmadan vatan uğruna harcayan bir milletir. Bu kutlu milletin oyunun rengi ne olursa olsun herkes hürmet etmek zorunda.

Ak parti artık kendini çevreleyen merkezin gücünden kurtulup gerçek halk iktidarını kurmalı, merkezle halkı bütünleştirmeli, yoksa ak parti kaybettiğinde bütün kazanımlar bir anda yok olur.

Kitleler merkeze tam hakim olmalı, kendi devletlerinin her şeylerine hakim olmalı, Sayın Erdoğan bunca çabasının sonunda bunu başarırsa o zaman gerçekten tarih onu bir aziz olarak anacaktır, yoksa gelip geçici bir kahramanlık destanı olarak kaydedecektir.



Yorumlar

GEÇEN YIL

ATATÜRKÜN GİZLİ TARİHİ

Mustafa Kemal’e bakışın ne kadar hastalık bir hal aldığını izliyoruz. Onunla ilgili değerlendirmeler tarihi şartlarından uzak, ideolojik ve büyük oranda da cahilce analizlerden ibarettir. Tarihi kafalarına göre yorumluyorlar. Sosyolojiden bağımsız, içinde bulunulan zamandan soyutlanmış tarihi değerlendirmelerin zaten bir anlamı olamaz. Ancak gizli tarih, derin tarih, bilinmeyen tarih filan diye milletin gözünü boyarsınız, başka bir numara da çıkmaz sizin bu anlayışınızdan, cahilliğinizden. Kimse bir şey okumadığı için, internetteki bir şakayı bile tarihi hakikatler diye herkesi inandırabilirsiniz.  Şuan yaşadığımız şeyler de hep bunlarla ilgili, iş o kadar çığırından çıkmış görünüyor ki, adamlar Kant, Mevlana, Yunus Emre vesaire söylüyor diye sözler uydurup, bunlarla payeler elde ediyorlar. Akıl alır gibi değil. Bazı kimseler özellikle Mustafa Kemal’i karalama işini meslek edinmişlerdir. Onun üzerinden rant elde eden, onunla ilgili hakikati değil yalanları millet içerisi

OBJE OLARAK İNSAN

“İnsan anlamla güzelleşir. Anlamı olmayan, içi boş olan insan bir objeden öte bir şey değildir. Mevlana, yunus emre daha niceleri yalnızca anlamla var.” İnsan, bir çok açıdan bakıldığın elbette bir objedir. Somut, belli bir gerçekliği olan ve yer kaplayan olarak “varolan”ı ifade eder. Ama daha başka açılardan bakıldığında özellikle “kadim” uygarlığın yarattığı dünyadan bakınca insanın daha başka bir şey olması gerektiğini öğreniyoruz. O  kadim uygarlığın tam ortasında duran bireyler olarak insana daha başka bir gözle bakmamızdan ve insana “yüce”lik vermemizden daha doğal bir şey olamaz. Bu bakış açımız, günümüzde bir şekilde biçim değiştiriyor, ne olursa olsun her şekilde insana ait görüntüleri “alkışlama”, ne olursa olsun “paylaşma”, ne olursa olsun “beğen”me gibi bir takım alışkanlıklar edindik ve olur olmaz yerde bu ifadeleri sunuyoruz. Neden bu noktada olduğumuz sorusunun cevabını bulmak elbette mümkün, bir takım süreçlere baktığımızda bunun cevabını görebiliriz,

GAZZE'YE AĞIT

Çocuklar akın akın cennete uçuyorlar gülümseyerek. Annelerin,babaların feryatları gökleri inletiyor. Ağıtlar top seslerine karışıyor, acımasız ve haksız bir ölüm kol geziyor oyun oynayan çocukların yanı başında. Sinesini siper ediyor bir adam emperyalizme, batının ve onun uşaklarının mermilerine. Çocuklar emperyalizme meydan okuyor canıyla, bedeniyle,sapanıyla, sen uyurken, gazze tankların önünde dimdik, topların önünde dimdik, gururlu. Gazze bir bıcak gibi ruhumuza saplanıyor. Boğazımız düğümleniyor, çaresizliğimize ağlıyoruz. Dualar ediyoruz, zalim yahudinin elleri kursun, diye. Çocuklara kurşun sıkarken taş kesilsin kolları diye, dualarımız dilimizden öteye geçmiyor. Yaşamak istemenin bedeli bu kadar ağır mıdır? Herhangi bir insan gibi yaşamanın bedeli gazze de ölüm müdür? Sussak, sonsuza kadar sussak, yine de bu utançtan kaçamayız. Her şeyimiz varken izlemek, seyirci olmak, yaşama karşılığı gazzeyi ölüme teslim etmek, nasıl bir ruh halidir. Emperyal bir kurşund