Geçmişin Gölgesi

Zemheri ayında kandil ışığında duvara yansıyan dev gölgeler. Babamın o cesur gölgesi, annemin titrek, ürkek gölgesi ruhumun derinlerine yansıyan masal kahramanlarına benzer, kahramanlar yalnız her gece, orada duvarda, bütün coğrafyanın, bin yıllarını, yorgunluklarını ve yoksulluklarını taşırlar.

Orada bir yerde duran ben, ben en kadim hikayelerle örülü geçmişle örülü, anneyle örülü ve annenin uzayıp giden masallarıyla örülü. Orada duran, hiç büyümeyen bir çocuk, hep annesini özleyen, hep geçmişi özleyen bir çocuk, bir erkek koşarak kendinden uzaklaşıyor, kocaman kocaman dünyalara atılıyor.

İnsanın hatıraları ölmez mi, hatıralar hiç unutulmaz mı? Hiç kaybolmaz mı içinde ki çocuk?   çocuk imgelerin peşinde, benzetmelerin peşinde, gerçekten çok uzakta, orada erik ağaçlarının altında…dizeler, dizeler güzel söyleyişler kaybolup saklanmaların içinde. Bozkıra yaslanır, türküler okur, şiir okur, orada o okurdu, okumayı severdi. –okumak bir kader midir? Kim bilir.

 İçinden masal çıkan annenin dizinin dibinde,  duvarda ki gölgeler eşliğinde, korkular, heyecanlar yaşar. Kaçıp kaçıp kelimlerin gücünden kendine duvarlar örer. Kendine kelimelerden dünyalar kurar, olmayan, gerçek olmayan ve parası olamayan. Ama yoksulda olmayan dünyalar. Her gece imgeler çocuğun dimağında, küheylanlara binmiş cenk eder, kırk kürşatla yürür meydanlara, yedi uyuyanla asırlar geçirir. vesselam ve selametle çocuk.