Türkiye de siyasal iktidarın
gücü toplumu tepeden aşağıya doğru belirlemesinden gelir. O yüzden çekicidir,
bu topraklarla ilgili hayali olan herkes bu gücü eline geçirmek ister. Bunun bir
yanılgı olduğu “gezi” sürecinde algılandı. Aslında iktidarın on yılda hiçbir
toplumsal olguyu ve olayı belirlemediği ortaya çıktı.
Öyle anlaşıldı ki artık
tepeden bir belirleme değil, sokakta bir “anomi” “belirsizlik” yaratarak, güç
dengelerinin yeniden oluşturulabileceği algısı güçlendi. Onun için saflarda
oynamalar var, taraflarda geçişler var. Bu görüntü bir taraftan bir çatışma
algısı yaratıyor, bir taraftan da yeni cepheler kuruluyor.
Bu saflaşmanın toplumda var olan
ayrımları belirginleştiği, tarafların birbirini tasfiyesine kadar uzanacak olan
bir noktaya doğru gidiyor. Herkes bunu göze almış görünüyor. Haziranın başlarında
içime doğan ya darbe olursa seni alır giderler,
deyip de taraf olarak bunu göze almış olmam gibi.
Cepheler oluşurken, toplumun
olmasa bile,okumuşlar düzeyinde gerginlik ve çatışma sürgit devam ediyor.Bu
çatışma bir çok şeyi de ortaya serdi, toplumda var olan çürümenin boyutunu
ortaya çıkardı, siyasette, cemaatte, medyada, para da, bankada. Ama yine de bu çatışma
özünde kültürel bir karşılaşma, değerler üzerinden bir çatışmayı ifade ediyor,
daha çok semboller ve simgeler üzerinden yürütülüyor.
Kendi içinde bir sürü
tutarsızlığı barındıran, bu karşılıklı sürdürülen gerginliğin, yazışmaların çok
fazla ahlaki ilkeye dayanmadığı görülüyor. Bu çatışma yüzeysel yürütülüyor, ama
kökleri çok eskiye dayanıyor, sanki ortaçağda imiş gibiyiz. Tek eksiğimiz
kılıçlarımız.
Yorumlar
Yorum Gönder