Ana içeriğe atla

BOŞ LAF

Her şeyi siyasal okuyoruz, siyasetle ilişkilendiriyoruz. Bu yüzden olayların sosyolojisini kaçırıyoruz. Özellikle de kendi coğrafyamıza dair belirlemelerde bulunurken, çok kaba, hatta komploculuk sayılabilecek düzeyde yargılarda bulunuyoruz.

Bir taraftan da bölgeyle ilgili, coğrafyaya ilişkin bilgilerimizin ne kadar yetersiz olduğu da gün yüzüne çıkıyor. Bölgede bir çok şeyi anlamanın yolu hem sahayı bilmekten geçiyor, hem de tarihi derinliği bilmekten geçiyor, bu ikisi bir türlü de yan yana gelmiyor. Bir kısmımız işin teorisini bilirken, saha dair hiçbir deneyim edinmemiş oluyor, bir kısım aydınlar ise sahada ama işin teorisiyle ilgili eksik bilgiler taşıyor.

Ortaya çıkan olayları okuma zorluğu, hem siyaset yönelimlerini eksik ya da yanlış belirlemelere neden oluyor, hem de geleceğe dair strateji planlamasını zorlaştırıyor.

Sosyal medyada bilgi akışını dikkatle izlerseniz çok azı sosyolojiyle ilgilidir, yani coğrafyanın dinamikleri bilerek yapan o kadar az ki, gerisi hep siyasi ve ideolojik algılarla ilgilidir. Sosyal medyada dolaşıma giren şey hakikat değil, sadece ideolojik argümanlar, algı belirlemeye dönük propagandadır.

Bölge bizim, bu coğrafyanın bir parçasıyız, ama bize işlenen batılı kafa yapısı bizi kafa olarak coğrafyadan uzakta tutuyor, ama varlığımız bu topraklara bağlı, bu topraklara bağlıyken bir o kadar da kendine ve coğrafyasına yabancı bir millet daha yoktur.

Batı erken dönemde millileşme ve uluslaşma süreçlerini tamamladılar, özellikle son üç yüz yıldır inanılmaz bir şekilde güç kazanıp dünyanın geri kalan kısmını sömürgeleştirip, kabaca dünyayı kendi konforları için soyup soğana çevirdiler.

Kaynaklar tükenirken, teknoloji ilerlerken devasa bir enerji açığı ortaya çıktı, şu talihe ya da talihsizliğe bakın ki, petrol kaynaklarının büyük kısmı Müslüman coğrafyaya aitti, bu durumda bu enerjinin batıya sorunsuz akması gerekiyor, bunun için enerji kaynakları işgal edilebilir, bu olmazsa bile en ucuz yoldan batı dünyasına akması gerekiyor.

Batı dünyasının konforu ve yaşam biçiminin sürmesi için dünyanın geri kalanın sefalet içinde kalması gerekiyor ki nitekim de şimdi ki dünya tam da böyle, bir fransızın, bir almanın, bir amerikalının rahatı için mutlaka ortadoğuda savaş çıkmalı, bir kürt, bir arap, bir türk ölmeli.

Bu gerçeği herkes görüyor, herkes dile getiriyor, yani bunları görmemek için baya bakar kör olmak gerekir. Oysa meselenin düğümlendiği yer ise batı aklının doğunun bütün kültürünü nasıl alt ettiğinde yatıyor. Nasıl oluyor da her seferinde batı aklına karşı duramıyoruz, onun şeytani oyunlarının kurbanı oluyoruz.

Niçin batıya karşı her seferinde kaybettiğimizi iyi analiz edersek, neyden geri kaldığımız da anlaşılır. Kütüphaneler inşa eden modern batı dünyası  ile kütüphaneleri yakan doğu arasındaki fark meselenin düğüm noktasıdır. Şimdi bana biz eskiden acayip bir medeniyettik hikayesini anlatmayın, şu ana bakın ne yapıyorsunuz? Tembel, kültürsüz, kitaptan fersah fersah kaçan, boş lakırdıyı evirip çeviren ve oradan da yeni bir dünya inşa etmeye çalışan kafadan kusura bakmayın ama bir şey çıkmaz.

Boş lafla kendi kendimizi ağırlarız anca başka da bir şey olmaz.

Yorumlar

GEÇEN YIL

CAHİLLER VE MUTLULAR

Cehaletin kör karanlığında her türlü suç işlenebilir. İnsanın saklanabildiği tek yer işte o karanlığıdır, bu yüzden bütün toplumun damarlarında, kötülük akıyor, en iyi en dindar en bilmem nesin de bile kör karanlığında kötülükle yaşayan kimseleri var. Oysa karanlığın düşmanı aydınlıktır, yani bilgidir, bilinçtir.  Bilinç isyandır, korkudur, ama kötülük demek değildir. İnsan en büyük kötülüğü iyilikle aramızda dolaşan melek yüzlü cahillerden görür. Çünkü kendisini yalnız onda görebilir, kendisini yalnız ona yöneltebilir, belki de herkesin işine böyle geliyordur. Bilmek, okumak ya da öğrenmek gibi şeyler neden gerekli olsun ki, ne ihtiyacını görür ki nasılsa kutsal saydığı hocaları çalışmadan zengin olur, kutsal saydığı bir takım kimseler toplumun en önde gidenidir. Okumadan, kültürlü olmadan ve zengin; kendiside öyle olmalıdır. Çocuğu da oğlu da kızı da öyle olmalıdır…çocuklarını böyle yetiştirir. 

sözde

edebiyat camiası hikaye seviyor, şiir seviyor ama düşünmeyi sevmiyor. düşüncenin ifade edilmesini sevmiyor. süslü kelimeleri alkışlıyor. ama anlamlı kelimeleri kovalıyor. edebiyat camiası bu, sözde aydın dünya. her şey sözde değil mi bu toplumda.

toplu monolog:twitter

piagetin temel tespitleriden bir taneside budur toplu monolog, bebeklerin aralarında konuşuyor gibi yapıp sesler çıkarması ya da konuşmalarıdır. birbirlerinden bihaber konuşmanın diğer adı, dinlemeden anlamadan dikkat etmeden... herkes kendi sesini yüceltmenin peşinde, sanıyoruz anlaşıyoruz. gerçekte anlaşılmak mümkün görünmüyor böyle bir ortamda.